Φιλάγια Εντρυφήματα
Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου
Ομολογούσα κάποτε, σ’ έναν μακαριστό ιεράρχη, ότι απεχθάνομαι τα
κηρύγματα για δύο λόγους: ο ένας είναι ότι δεν πείθουν παρά μόνον όσους
είναι ήδη πιστοί, και ο δεύτερος είναι ότι τα όσα λέγονται συναρπάζουν
τον λάρυγγα του ομιλούντος και όχι τα αυτιά των ακροατών.
Καταλαβαίνετε, λοιπόν, με πόση έκπληξη και ευφροσύνη διάβασα το προκείμενο βιβλίο. Πρόκειται για 15 θέματα που ο π. Χρυσόστομος Παπαδάκης συγκέντρωσε σε έναν τόμο και η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου εξέδωσε με την εξαιρετική φροντίδα και καλαισθησία της ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ.
Ο π. Χρυσόστομος μιλά για θέματα τα οποία ορθότατα ονόμασε «Φιλάγια εντρυφήματα».
Είναι αληθινά θέματα που ενώ έρχονται συνεχώς εμπρός μας, δεν
γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι και ποιο νόημα έχουν. Τι απέγινε ο
αναστημένος Λάζαρος –αίφνης-, πώς και ποια η συνέχεια του ληστή που
συμπαραστάθηκε στον Ιησού πάνω στον Σταυρό, ποια είναι η Ζωοδόχος Πηγή,
τι σημασία έχουν τα λείψανα, και τα μνημόσυνα, ποιος υπήρξε ο
παπά-Νικόλας Πλανάς, και πολλά ακόμη. Όλα γραμμένα με γλώσσα απλή, για
να κατανοήσουμε και να συμβαδίσουμε με τον συγγραφέα.
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι σελίδες που αναφέρονται στη στάση του αγίου Ευμενίου έναντι του τότε Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και του διαδόχου του Χριστοδούλου. Ο γέροντας άγιος τιμούσε ολόψυχα και τους δυό, όχι διότι ήσαν καλοί άνθρωποι αλλά διότι είχαν το χρίσμα της αρχιεροσύνης. Αυτές οι σελίδες μου έφεραν δάκρυα, διότι όσο υπηρετούσα την Εκκλησία μας δεν έδειξα ποτέ τον σεβασμό προς το χρίσμα των Ιεραρχών και των ιερέων. Όχι πως τους έβλεπα όλους ως κακούς ή μετρίους – το αντίθετο. Αλλά δεν είδα ποτέ ως δική μου ανάγκη να προσκυνήσω το χρίσμα τους. Υπήρξα κριτικός έναντί των, χωρίς συναίσθηση ταπεινότητας έναντι του χρίσματός των. Έπρεπε να δώσω μεγάλο αγώνα τότε, ενάντια στην προκατάληψη και την άγνοια. Δεν κατάλαβα ότι καλύτερο για την ψυχή μου θα ήταν να έχανα εκείνον τον αγώνα και να ένιωθα την παρουσία του ιερού στοιχείου.
Αυτό μου το δίδαξε το προκείμενο βιβλίο, και είμαι ευγνώμων στον συγγραφέα του αλλά και στον εκδότη του.
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι σελίδες που αναφέρονται στη στάση του αγίου Ευμενίου έναντι του τότε Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και του διαδόχου του Χριστοδούλου. Ο γέροντας άγιος τιμούσε ολόψυχα και τους δυό, όχι διότι ήσαν καλοί άνθρωποι αλλά διότι είχαν το χρίσμα της αρχιεροσύνης. Αυτές οι σελίδες μου έφεραν δάκρυα, διότι όσο υπηρετούσα την Εκκλησία μας δεν έδειξα ποτέ τον σεβασμό προς το χρίσμα των Ιεραρχών και των ιερέων. Όχι πως τους έβλεπα όλους ως κακούς ή μετρίους – το αντίθετο. Αλλά δεν είδα ποτέ ως δική μου ανάγκη να προσκυνήσω το χρίσμα τους. Υπήρξα κριτικός έναντί των, χωρίς συναίσθηση ταπεινότητας έναντι του χρίσματός των. Έπρεπε να δώσω μεγάλο αγώνα τότε, ενάντια στην προκατάληψη και την άγνοια. Δεν κατάλαβα ότι καλύτερο για την ψυχή μου θα ήταν να έχανα εκείνον τον αγώνα και να ένιωθα την παρουσία του ιερού στοιχείου.
Αυτό μου το δίδαξε το προκείμενο βιβλίο, και είμαι ευγνώμων στον συγγραφέα του αλλά και στον εκδότη του.
Διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία
Αναρτήσεις
