Κατ᾿ αρχήν ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι δεν υπάρχει απείραστος άνθρωπος, αλλά ο άνθρωπος δοκιμάζεται από τους πειρασμού μέχρι τον θάνατό του. Κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας οι πειρασμοί είναι αναγκαίοι στην πνευματική ζωή. Από την στάση του ανθρώπου απέναντί τους εξαρτάται αν αυτοί αποδειχθούν πηγή ευλογίας και αγιασμού γι᾿ αυτόν ή αφορμές πτώσεων. Η ιερωσύνη δεν καταργεί τα πάθη, μπορεί να υπάρχει μετά την χειροτονία μία περίοδος υποστολής των παθών, αλλά αναπόφευκτα ο αγώνας με τα πάθη θα επιστρέψει. Τον αγώνα αυτόν επιτρέπει ο Θεός ώστε μέσω της ταπεινώσεως οι ιερείς να νικούν τον πειρασμό της πνευματικής αυτάρκειας, η οποία προέρχεται από την λανθασμένη θεώρηση των χαρισμάτων της ιερωσύνης ως δικών τους κατορθωμάτων.
Στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ανέπτυξε διεξοδικά και με πολλά πρακτικά παραδείγματα τις μορφές και τους τρόπους με τους οποίους τα πάθη της φιληδονίας, της φιλοδοξίας και της φιλαργυρίας μπορούν να στερήσουν από τον κληρικό την ακατάγνωστη ιερουργία και ορισμένες φορές ακόμη και την χάρη της ίδιας της ιερωσύνης. Μοναδικός δρόμος για την αποκατάσταση της ιερατικής ακεραιότητος είναι η τακτική και καθαρή εξομολόγηση καθώς και η άμεση, ειλικρινής και υιική σχέση με τον Επίσκοπο - Πατέρα.
Μετά το πέρας της εισηγήσεως έγινε διάλογος με το ακροατήριο. Στην συνέχεια παρατέθηκε γεύμα σε όλους τους συμμετέχοντες με την ευγενική φροντίδα των υπευθύνων των Κατασκηνώσεων της Ι. Μητροπόλεως και των συνεργατών τους, προς τους οποίους ο Σεβ. Μητροπολίτης Εδέσσης κ. Ιωήλ εξέφρασε τις θερμές ευχαριστίες του.
Φωτογραφίες: Γρ. Τύπου ΙΜΕΠΑ / Χ. Τουμπουλίδης (Γιαννιτσά)
Αναρτήσεις
