Και όντως ενδιαφέροντα τα στοιχεία που
επικαιροποιεί στο πολυσύνθετο πόνημα του, ο σεβάσμιος Γέροντας. Όπως,
ότι πάνω από εξήντα Πατριάρχες έχουν γραφεί στις δέλτους των Αγίων της
Εκκλησίας μας. Ότι κατά τον διαρρεύσαντα αιώνα σχεδόν όλοι οι
Πατριάρχες υπήρξαν απόφοιτοι της περίφημης Θεολογικής Σχολής της Χάλκης η
οποία από το έτος της ίδρυσης της το 1844 μέχρι το 1971 που το
τουρκικό κράτος αυθαίρετα απαγόρευσε τη λειτουργία της, υπήρξε η
πνευματική τροφός εκατοντάδων διαπρεπών Ιεραρχών και διακεκριμένων
θεολόγων. Χωρίς να παραλείπει την εύστοχο υπογράμμιση ότι πάντοτε
υπήρξε διττός ο αγώνας των Οικουμενικών Πατριαρχών, αφενός να στηρίζουν
την Ορθόδοξο πίστη και αφετέρου να προστατεύσουν τα Ελληνικά γράμματα
και τον πολιτισμό. Αλλά και ότι οι απόφοιτοι της Σχολής θα μπορούσαν
δικαίως να χαρακτηρισθούν κοσμοπολίτες, γιατί ανατράφηκαν σε ένα
πολυπολιτισμικό περιβάλλον, στο οποίο συνυπήρχαν Ρωμιοί, Αρμένιοι,
Ισραηλίτες και Τούρκοι, σε μια κοινωνία που συνυπήρχαν βέβαια
Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Ιουδαίοι.
Πολύτιμα εξ άλλου για κάθε μελετητή, αλλά και οιονδήποτε φιλομαθή τα
ιστορικά στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας στα δύο πυκνογραμμένα
κεφάλαια του πολυσέλιδου έργου του, όπως το τι συνέβη στα 100 αυτά
χρόνια με επίκεντρο άλλοτε τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΘΡΟΝΟ, άλλοτε την Ορθοδοξία
αλλά και γενικότερα την Ομογένεια της Κωνσταντινουπόλεως. Αναφορά
επίσης στην παράδοση των προνομίων μας, μετά την άλωση, από τον Πορθητή
στον Πατριάρχη Γεννάδιο Β΄ Σχολάριο και δημοσίευση του ψηφιδωτού του
Σωτηρίου Βάρβογλη που κοσμεί την κεντρική είσοδο του Πατριαρχικού Οίκου
καθώς και στην κατάργηση των προνομίων μας από τον Σουλτάνο Αβδούλ
Χαμίτ. Ακολουθεί η Μικρασιατική καταστροφή, το πρόβλημα της ανταλλαγής
των πληθυσμών, οι περιορισμοί στην αμφίεση των κληρικών , η μεγάλη
πυρκαϊά στον Πατριαρχικό Οίκο κλπ. κλπ. Μέχρι και το φόρο περιουσίας,
και τα Σεπτεμβριανά και τη δράση του αιρετικού Παπά Ευθύμ ο οποίος είχαν
νομίσει οι Τούρκοι ότι θα καταφέρει τελικά να προσελκύσει τους Ρωμιούς
και να ιδρύσει την Τουρκοορθόδοξο Κοινότητα της οποίας όμως η δύναμη
περιορίστηκε τελικά στα άτομα του οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Βεβαίως και δε θα ήταν δυνατό να παραλείψει ο συγγραφεύς τη δράση των
Πατριαρχών του 20ού αιώνος στον διορθόδοξο τομέα αλλά και σε ό,τι αφορά
τις σχέσεις της Ορθοδόξου με την Καθολική Εκκλησία, με λεπτομερή
αναφορά και πλούσιο φωτογραφικό υλικό της νέας εποχής που θεμελίωσε ο
Πατριάρχης Αθηναγόρας με συνεχιστή τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο είχε δε ως
κατάληξη στις 7 Δεκεμβρίου 1965 στη Ρώμη και το Φανάρι την ταυτόχρονη
άρση των αναθεμάτων του 1054.
Το έργο προβάλλει ασφαλώς για το πνευματικό ανάστημα του τον δημιουργό
του Μητροπολίτη Λαοδικείας Θεοδώρητο, διδάκτορα της Φιλοσοφίας στο
Πανεπιστημίου του Manchester της Μεγάλης Βρετανίας και καθηγητή επί μία
20ετία στο Κολλέγιο Αθηνών, ο οποίος και θα καταλάβει τη θέση που του
αρμόζει στον τόμο των Πατριαρχών και Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου
στον 21ο αιώνα, στο πλευρό του πανάξιου Πατριάρχου Βαρθολομαίου του Α΄.
|
|