Ὁ κατ᾽εἰκόνα Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος ἐτιμήθη διά «πνεύματος ζωῆς» καί ποικίλων χαρισμάτων, μέ μοναδικόν στόχον νά καταλήξῃ εἰς τό καθ᾽ ὁμοίωσιν καί νά καταστῇ θεός κατά χάριν.
Μεταξύ τῶν πολλῶν ταλάντων, διά τῶν ὁποίων ἐπροικίσθη ὁ συγκείμενος ἐκ τοῦ φθειρομένου πηλοῦ καί τῆς ἀθανάτου ψυχῆς ἄνθρωπος, εἶναι καί ὁ χρόνος, ἐν τῷ ὁποίῳ ἱερουργεῖται ἐν γῇ «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον»: ἡ σωτηρία ἐκ τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων διά τῆς Χάριτος τοῦ Ἀχρόνου Κυρίου.
η συνέχεια: Εδώ
Αναρτήσεις
