Μαζί του συγχοροστάτησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαοδικείας κ. Θεοδώρητος και ο Θεοφιλέστατος Επἰσκοπος Ταλαντίου κ. Θεολόγος.
Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβασνιώτατοι Μητροπολίτες Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος και Άκκρης κ.Δανιήλ.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Παρθένοι νεάνιδες, φύσεως νόμῳ συνδούμεναι καί σαφῶς κρατυνόμεναι ἀγάπῃ τοῦ κτίσαντος, τόν δεσμὸν τῆς πλάνης διέλυσαν πίστει», ἔψαλε πρό ὀλίγου ὁ ἱερός ὑμνογράφος πρός τιμήν τῶν τεσσάρων ἁγίων μαρτύρων, τῆς ἁγίας Σοφίας καί τῶν θυγατέρων της, ἁγίων μαρτύρων Πίστεως, Ἐλπίδος καί Ἀγάπης, τήν ἱερά μνήμη τῶν ὁποίων ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας καί πανηγυρίζει ἰδιαιτέρως ὁ πάνσεπτος αὐτός ἱερός ναός καί ἡ ἐνορίας σας.
Τέσσερις ἁγίες ὑπάρξεις, γιά τίς ὁποῖες ὁ δεσμός τῆς φυσικῆς συγγενείας ἐνισχυόταν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί μέ τή δύναμη αὐτῆς τῆς ἀγάπης καί τῆς πίστεως στόν Χριστό κατόρθωσαν νά διαλύσουν ὡς γνήσιες μαθήτριες τοῦ Κυρίου τόν δεσμό τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων καί νά ἀποδείξουν μέ τό μαρτύριό τους τήν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
Ἄν ἐπιχειρήσει κανείς νά προσεγγίσει αὐτήν ὄντως παράδοξη καί ἀσύλληπτη τόλμη τῶν ἁγίων μαρτύρων τῆς πίστεως μέ τή λογική, ἄν ἐπιχειρήσει νά προσεγγίσει αὐτό τό ὄντως ἀνίκητο σθένος καί τήν ἀντοχή τους στά βασανιστήρια καί στό μαρτύριο μέ μεθόδους ἐπιστημονικές καί κοσμικές θά σταθεῖ ἀδύνατο νά τό κατανοήσει. Καί αὐτό γιατί εἶναι ὄντως ὑπέρ νοῦν καί ἔννοιαν, γιατί δέν συνδέεται μέ τή δύναμη τοῦ σώματος ἤ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, γιατί δέν σχετίζεται μέ τήν ἐκπαίδευση καί τήν ἄσκηση, γιατί δέν ἐξαρτᾶται ἀπό κάτι ἁπτό καί χειροπιαστό πού μπορεῖς νά τό προσθέσεις ἤ νά τό ἀφαιρέσεις στόν ἄνθρωπο ἀπό τή μία στιγμή στήν ἄλλη. Ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικά καί μόνο ἀπό αὐτό πού μᾶς ἀποκαλύπτει σήμερα ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀγάπη του ἦταν ἡ δύναμη πού ἔκανε τίς ἁγίες μάρτυρες πού τιμοῦμε σήμερα, τήν ἁγία Σοφία καί τίς τρεῖς θυγατέρες της, τήν Πίστη, τήν Ἐλπίδα καί τήν Ἀγάπη, νά εἶναι πιό δυνατές ἀπό ὁτιδήποτε ἀντιμετώπισαν, γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πού πιστεύει γιά τόν Θεό εἶναι ἡ μεγαλύτερη δύναμη στόν κόσμο, τόν ὑλικό καί τόν πνευματικό. Εἶναι αὐτή μέ τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀνταπεξέλθει σέ ὅλες τίς δυσκολίες καί τούς πειρασμούς καί τά ἐμπόδια πού συναντᾶ στή ζωή του.
Καί σκεφτόμεθα διάφορους τρόπους. Καί χρησιμοποιοῦμε διάφορα μέσα. Καί σχεδιάζουμε ἐπί ὧρες καί ἡμέρες τή στάση πού θά πρέπει νά κρατήσουμε ἀπέναντι σέ ὅλα αὐτά. Καί καταφεύγουμε σέ εἰδικούς ἐπιστήμονες καί συμβούλους. Τίς περισσότερες ὅμως φορές δέν ἐπιτυγχάνουμε τό ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα παρά τόν κόπο καί τήν προσπάθειά μας. Καί αὐτό συμβαίνει, γιατί ξεχνοῦμε τό κυριότερο μέσο πού ἔχουμε στή διάθεσή μας καί τό ὁποῖο ὀφείλουμε νά χρησιμοποιήσουμε, ἤ μᾶλλον ὀφείλουμε πρῶτα νά ἀποκτήσουμε. Γιατί, ἄν τό ἀποκτήσουμε, τότε αὐτό ἐνεργεῖ ἀπό μόνο του στή ζωή μας, ὅπως ἐνήργησε καί στήν περίπτωση τῶν ἁγίων μαρτύρων πού ἑορτάζουμε σήμερα. Καί αὐτό εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ἡ ἀγάπη στόν Θεό.
Ὅμως ἡ ἀγάπη αὐτή δέν θά πρέπει νά εἶναι μία ἀγάπη ὅπως τήν κατανοοῦμε ἐμεῖς, ἀλλά μία ἀγάπη ὅπως τήν θέλει ὁ Θεός καί ὅπως τήν ζοῦσαν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό, ὅπως τήν ζητᾶ ὁ Θεός «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος» τοῦ ἀνθρώπου, δέν εἶναι οὔτε μία ἰδιότητα οὔτε μία ἀρετή. Εἶναι μία πραγματικότητα. Εἶναι ἕνα βίωμα ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, τῆς ψυχῆς καί τοῦ νοῦ του, ὅλων τῶν δυνάμεών του. Ὅποιος ζεῖ τήν πραγματική καί γνήσια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ αὐτός μπορεῖ νά ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου ὅτι «ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συνέχει ἡμᾶς». Εἶναι, δηλαδή, ταυτισμένη μέ τήν ὕπαρξή μας, γεγονός τό ὁποῖο συνεπάγεται τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή μας καί στή ζωή μας.
Τό παράδειγμα τῶν ἑορταζομένων ἁγίων μαρτύρων ἀποδεικνύει αὐτή τήν πραγματικότητα καί μᾶς παρακινεῖ νά ἐνστερνισθοῦμε καί νά καλλιεργήσουμε αὐτή τή γνήσια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή μας.
Γιατί μόνο αὐτή ἡ ἀγάπη μπορεῖ νά μᾶς κάνει ἰσχυρούς καί ἀνίκητους, μπορεῖ νά μᾶς δώσει τή δύναμη τῆς ψυχῆς πού χρειαζόμαστε, γιά νά ἀντιπαλαίουμε καί νά νικοῦμε, ὅπως νίκησαν καί οἱ τέσσερις τιμώμενες μάρτυρες, ἡ ἁγία Σοφία καί οἱ ἅγιες θυγατέρες της Πίστις, Ἐλπίς καί Ἀγάπη.
Αὐτήν εὔχομαι ταπεινά νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά ἀποκτήσουμε, μαζί μέ τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα σ᾽ Αὐτόν, ἐκφράζοντας συγχρόνως καί τήν ἀπό καρδίας εὐχαριστία μου πρός τόν προϊστάμενο τοῦ ἱεροῦ σας ναοῦ, τόν πανοσιολογιώτατο ἀρχιμανδρίτη π. Ἰωαννίκιο Κουλιανόπουλο, τόν ὁποῖο γνωρίζω καί μέ τόν ὁποῖο συνδέομαι ἀπό πολλῶν ἐτῶν, γιά τήν πολλή του ἀγάπη καί γιά τήν πρόσκλησή του νά συνεορτάσω μαζί σας τήν ἁγία προστάτιδα τῆς ἐνορίας σας, τήν ἁγία Σοφία, καί τίς ἁγίες τρεῖς θυγατέρες της.
Ὀφειλετικῶς εὐχαριστῶ καί ἐκφράζω τήν εὐγνωμοσύνη μου καί πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο γιά τήν ἄδεια καί τήν εὐλογία του νά συνεορτάσω μαζί σας τίς τιμώμενες ἁγίες, οἱ πρεσβεῖες τῶν ὁποίων εὔχομαι νά μᾶς συνοδεύουν ὅλους.




