Φῶς φορεῖ, φῶς πέμπει, φῶς ἐστι: Ἡ θέορτος ἀρτιφωνία τοῦ Χαλκηδονίου δόγματος ὡς ἐσαεὶ μέτρον τῆς Κοινωνίας ἐν διαλόγῳ
Κύριε Πρύτανη,
Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ, παρακαλῶ, νὰ στηρίξω τὴν ταπεινὴ σκηνὴ τοῦ λόγου μου σὲ δύο σημεῖα ὑπερβατικὰ καὶ συνάμα ἀπόλυτα φυσικά· στὸ φῶς καὶ στὸ θαῦμα.
Τὸ φῶς μεγαλύνει τὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν· ὁ τόπος λαμβάνει ἄλλες προοπτικές, ἐνίοτε καὶ συντεταγμένες, αἰσθητοποιεῖται ὑπερβατικῶς -δηλαδὴ στὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν- καὶ γεννᾶ ὅ,τι δικαιώνει τὸν οἶστρο τῆς ζωῆς ἔναντι τοῦ φόβου τοῦ θανάτου. Δημιουργεῖται στὸ Ἀττικὸ ἄστυ τὸ πρόπλασμα τῆς ἀληθείας τοῦ Λόγου.
η συνέχεια: Εδώ
