Ο ομιλητής, ξεδιπλώνοντας το βαθύ νόημα της «διακονίας», επισήμανε ότι ο όρος αυτός, αν και πολύ συνηθισμένος στον χώρο της Ορθοδοξίας, παραμένει λιγότερο οικείος στην καθημερινότητά μας: «Στην Εκκλησία μας η έννοια της διακονίας έλαβε μεγαλύτερη έκταση. Διακονία σημαίνει πράξις ανιδιοτελούς αγάπης και θυσίας». Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στα λόγια του Κυρίου που έδωσε το απόλυτο παράδειγμα ανατρέποντας τα κοσμικά πρότυπα εξουσίας: «Όποιος θέλει να αναδειχθεί μεγάλος μεταξύ σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης και διάκονος».
Εν συνεχεία, ο πατήρ Αρτέμιος ανέλυσε το ποιμαντικό έργο ως έργο διακονίας, το οποίο ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ονομάζει «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών», καθώς αποσκοπεί στη σωτηρία του ανθρώπου. Θυμούμενος τα λόγια κάποιου διακριτικού πνευματικού τόνισε: «Εμείς οι πνευματικοί ξεχάσαμε τρία χαρακτηριστικά διακονήματά μας: του πατέρα, του ποιμένα και του ιατρού, και κρατήσαμε μόνο ένα, του δικαστού». Παράλληλα, διευκρίνισε τη διαφορά μεταξύ διακονίας και εθελοντισμού, σημειώνοντας ότι η χριστιανική διακονία έχει θεολογικές διαστάσεις, αφού στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου ο χριστιανός βλέπει τον Χριστό που είπε: «Εφ' όσον ευεργετήσατε ένα από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην επιστήμη της ιατρικής ως διακονία, προβάλλοντας δύο φωτεινά παραδείγματα Αγίων: τον Άγιο Λουκά Συμφερουπόλεως, ο οποίος με βαθιά πίστη και αυτοθυσία διακόνησε τον ασθενή πλησίον, και τον Άγιο Άνθιμο της Χίου, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία των περιθωριοποιημένων λεπρών, θεραπεύοντας σώματα και ψυχές.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, υπογράμμισε ότι η αγάπη και η ταπείνωση είναι τα δύο μεγαλύτερα σκέλη της πρακτικής αρετής, καταλήγοντας: «Μακάρι όλες οι κοινωνίες, οι λαοί όλης της γης, να μπορούσαμε να καταλάβουμε τις ευλογίες και τις χαρές που έχει ένα κοινόβιο, όπου δεσπόζουν η ισότης, η ενότης, η αγάπη και η κοινωνία των προσώπων. Για το κοινόβιο αυτά τα τέσσερα είναι δεδομένα, είναι πραγματικότης, είναι απαραίτητα για τη ζωή μας, αλλά ο τελικός στόχος και σκοπός μας είναι η ένωσις με τον Χριστό, η θέωσις».
Η 20η μέρα των εορταστικών εκδηλώσεων ολοκληρώθηκε με κατανυκτική Ιερά Αγρυπνία, στην οποία ιερούργησε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος, εκ της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου Σιατίστης.
Έψαλαν οι Πρωτοψάλτες κ. κ. Προικιός Γεώργιος και Ρωμυλιώτης Γεώργιος.
Αναρτήσεις
