Ποιό; Ό Όσιος Νικηφόρος υπήρξε άνθρωπος ελεύθερος, που σημαίνει πως δεν εγκλωβίστηκε στο ‘ίδιον θέλημα’, στις επιθυμίες και τις εξαρτήσεις του, αλλά ελευθερωμένος απ΄ όλα αυτά αφέθηκε και εμπιστεύθηκε τον Χριστό, γευόμενος την εν Χριστώ ελευθερία. Για τούτο και τον πόνο, την ασθένεια, την ανέχεια, την κακουχία, την λέπρα (ανίατος στην εποχή του), όλα αυτά τα παθήματα τα μεταμόρφωσε σε προσευχή και δοξολογία. Αλήθεια, πόσο ελεύθεροι σήμερα είμαστε όλοι εμείς; Σε εποχές όπου ο σύγχρονος πολιτισμός μας καλεί συνεχώς να επιθυμούμε, να αποκτούμε, να απαιτούμε και να καταναλώνουμε, καθώς το κυρίαρχο μήνυμα είναι κάνε ότι σου αρέσει και ότι θέλεις, το δικαιούσαι, πόσο ουσιαστικά, πόσο αληθινά, ελεύθερος είναι ο σημερινός άνθρωπος, ο οποίος έχει αναγάγει την κάθε επιθυμία του σε ελευθερία;
Ο Όσιος Νικηφόρος έχασε όλα τα ανθρώπινα και παρέμεινε ελεύθερος άνθρωπος του Θεού, χαριτωμένος, δηλαδή τα κέρδισε όλα. Εμείς; Μήπως τα έχουμε όλα, τα ανθρώπινα εννοούμε που μας οδηγούν σε βαθιά σκλαβιά, και τελικά… τα χάνουμε όλα; Ας γίνει το σημερινό προσκύνημα μας, εδώ στο σπίτι του Οσίου Νικηφόρου που εκείνος το έκτισε, εκείνος το δημιούργησε, καθώς εκείνος ηθέλησε να μεταμορφωθεί αυτός ο τόπος σε τόπο προσευχής και πνευματικής αναψυχής χιλιάδων ψυχών, ας γίνει το προσκύνημα μας αυτό καιρός-ευκαιρία πνευματικού αναστοχασμού και, κυρίως, αυτοκριτικής με πρότυπο, πρόσωπο και κριτήριο τον βίο και την πολιτεία του μεγάλου και θαυματουργού μας Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού», κατέληξε ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας κ. Αμφιλόχιος.
Κατά την Θεία Λειτουργία μετείχαν οργανωμένοι όμιλοι προσκυνητών ως και μεμονωμένα πρόσωπα από Χανιά, Ηράκλειο και άλλα μέρη της Κρήτης. Το εόρτιο διήμερο τέθηκε, προς προσκύνηση και αγιασμό, ιερό λείψανο του Οσίου Νικηφόρου, η δεξιά του χείρα, η οποία φυλάσσεται εις τον Επισκοπικό οίκο.


























