Το εσπέρας του Σαββάτου, 15ης Αυγούστου, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αλεξανδρείας, όπως κάθε χρόνο, τελέστηκε Μεθεόρτιος Πανηγυρικός Εσπερινός και στη συνέχεια εψάλησαν τα εγκώμια προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Στον Πολυαρχιερατικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος κήρυξε τον θείο λόγο.
Στη διάρκεια του Πανηγυρικού Εσπερινού τέθηκαν σε προσκύνηση αποτμήματα των ιερών λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη, που θησαυρίζονται στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά, για ευλογία των πιστών.
Ακολούθησε Ιερά Λιτανεία του Επιταφίου της Παναγίας στους δρόμους της πόλεως, με τη συμμετοχή τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πλήθους ευσεβών πιστών, ενώ της εκκλησιαστικής τάξεως επιμελήθηκε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Αἱ γενεαί πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου προσάγουσι, Παρθένε».
Μαζί μέ τίς γενεές τῶν ἀνθρώπων πού αἰῶνες τώρα γονατίζουν εὐλαβικά ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ Θεομητορικοῦ μνήματος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στή Γεθσημανῆ καί ψάλλουν ὕμνους γιά τήν Κοίμησή της, γονατίζουμε καί ἐμεῖς ἀπόψε νοερά ἐνώπιον της καί τήν ὑμνοῦμε ἀπό καρδίας, ἰδιαιτέρως κατά τή σημερινή ἡμέρα πού ἑορτάζουμε τήν Κοίμησή της.
Γιατί ὅμως τιμοῦμε καί ὑμνοῦμε τή σεπτή Κοίμηση τῆς Κυρίας Θεοτόκου;
Τήν τιμοῦμε καί τήν ὑμνοῦμε, γιατί ἡ ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς της εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς δόξης τῆς Παναγίας μας. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἔζησε ταπεινά καί ἁπλά, χωρίς οὔτε νά ἐπιζητᾶ οὔτε νά ἀπολαμβάνει τιμές καί δόξες. Καί ὅμως κατά τήν Κοίμησή της ἀξιώθηκε τῆς τιμῆς καί τῆς δόξης πού τῆς ἀνῆκε ὡς Μητέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐκείνης πού ἀφιέρωσε τή ζωή της καί τήν ὕπαρξή της ὁλόκληρη στόν Θεό καί στή διακονία τοῦ σχεδίου του γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Δοξάσθηκε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὄχι μόνο μέ τή θαυμαστή ἄφιξη στή Γεθσημανῆ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, πού ἔφθασαν ἀπό ὅπου κήρυτταν τό Εὐαγγέλιο γιά νά συνοδεύσουν τήν ἐξόδιο πομπή της, ἀλλά κυρίως δοξάσθηκε, γιατί «τάφος καί νέκρωσις αὐτήν οὐκ ἐκράτησεν». Ἀντί νά κρατήσει τό σῶμα της ὁ τάφος, ὅπως τῶν κοινῶν ἀνθρώπων, καί νά ὑποστεῖ τή φυσική φθορά στήν ὁποία ὑπόκειται κάθε ἄνθρωπος, ἡ Παναγία μετέστη στήν ἄνω ζωή, γιά νά ἀπολαύσει τή δόξα τοῦ Υἱοῦ της καί Θεοῦ μας σέ ὅλο τό μεγαλεῖο της ἀλλά καί γιά νά μεσιτεύει ἐνώπιον τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης του γιά κάθε ἄνθρωπο πού ἐπικαλεῖται τή βοήθεια καί τήν προστασία της.
Ἔτσι ὁ τάφος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἀποτελεῖ τό τελευταῖο σημεῖο τῆς ἐπί γῆς παρουσίας της. Ἀποτελεῖ τό σημεῖο τό ὁποῖο μᾶς ὑπενθυμίζει τήν χοϊκή καί ἀνθρώπινη ὑπόστασή της, γιατί ἄνθρωπος ἦταν ἡ Παναγία μας, ὅπως καί ὅλοι ἐμεῖς, ἀλλά μέ τήν ὑπακοή της στόν Θεό «εὗρε χάριν» καί ἀνεδείχθη «ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν».
Μᾶς ὑπενθυμίζει ἀκόμη ὁ Θεομητορικός τάφος καί τή δόξα καί τήν τιμή πού ἔλαβε ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀπό τόν Θεό, νά μήν φθαρεῖ τό πάναγνο σῶμα της, τό ὁποῖο φιλοξένησε τόν ἀχώρητο Θεό, μέσα στόν τάφο, ἀλλά νά περάσει «ἀπό τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν», συνοδευόμενη ἀπό τούς ἁγίους ἀγγέλους καί ἀρχαγέλλους.
Ὁ Θεομητορικός τάφος ὅμως δέν εἶναι μόνο τό τελευταῖο σημεῖο τῆς παρουσίας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στή γῆ. Εἶναι καί ἡ διαρκής ὑπόμνηση τῆς πραγματικότητος ὅτι ἡ Παναγία μας δέν ἐγκατέλειψε μέ τήν κοίμησή της τόν κόσμο, ὅπως ψάλλει καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος. Ἡ ἀγάπη της γιά τούς ἀνθρώπους ἀλλά καί ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Υἱοῦ της γιά μᾶς τήν κάνει νά εἶναι παροῦσα ὄχι μόνο στόν οὐρανό ἀλλά καί στή γῆ γιά νά βρίσκεται δίπλα μας, νά μᾶς προστατεύει, νά μᾶς ἐνισχύει καί νά μᾶς παρηγορεῖ, ἐφόσον βέβαια θέλουμε νά εἴμεθα καί ἐμεῖς δίπλα της. Καί ὄχι ἁπλῶς τό θέλουμε ἀλλά καί προσπαθοῦμε νά μένουμε κοντά της, ἀκολουθώντας τά βήματά της, τά βήματα τῆς ὑπακοῆς της πρός τόν Υἱό της καί Κύριό μας.
Γιατί πράγματι μποροῦμε νά αἰσθανόμεθα τήν παρουσία τῆς Κυρίας Θεοτόκου στή ζωή μας, νά αἰσθανόμεθα τή χάρη καί τήν εὐλογία της, ὅταν ἀγωνιζόμεθα νά ἐναρμονίζουμε τή ζωή μας μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μποροῦμε ὅμως ἀκόμη νά τήν αἰσθανόμεθα καί ὅταν δέν τήν ξεχνοῦμε ἀλλά τήν παρακαλοῦμε καί τήν ὑμνοῦμε καθημερινά.
Δέν θά πρέπει νά θυμόμαστε καί νά ὑμνοῦμε τήν Κυρία Θεοτόκο μόνο αὐτές τίς ἡμέρες τοῦ Δεκαπενταυγούστου πού ψάλλουμε τίς Παρακλήσεις της, οὔτε μόνο κάθε Παρασκευή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού ψάλλουμε τούς Χαιρετισμούς της καί στή συνέχεια νά τήν ξεχνοῦμε καί νά ἀσχολούμεθα ἀποκλειστικά μέ τίς ἀνθρώπινες καί κοσμικές ὑποθέσεις καί ὑποχρεώσεις μας.
Ἄς μάθουμε καί ἄς συνηθίσουμε νά ἀναφερόμεθα καθημερινά στήν Παναγία Μητέρα μας. Ἄς ἀπευθυνόμαστε πρός αὐτήν διαβάζοντας καθημερινά τούς Χαιρετισμούς της, τόν Ἀκάθιστο ὕμνο, πού φέτος τιμοῦμε τήν ἐπέτειο τῶν 1400 χρόνων ἀπό τότε πού οἱ κάτοικοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως τόν ἔψαλαν γιά πρώτη φορά, εὐχαριστώντας τήν Παναγία πού τούς ἔσωσε ἀπό τήν πολιορκία τῶν Ἀβάρων. Ἄς τῆς ψάλλουμε τήν Παράκλησή της, ἄς ἐπαναλαμβάνουμε τή σύντομη ἱκεσία «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς», καί τότε θά αἰσθανόμεθα τήν παρουσία τῆς Παναγίας μας καί θά ἔχουμε τή χάρη, τήν εὐλογία καί τήν προστασία της στή ζωή μας, ἀλλά καί θά εἶναι ἡ Παναγία μας μεσίτρια στόν Χριστό ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ὥστε νά τυχοῦμε καί ἐμεῖς τῆς σωτηρίας.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Αναρτήσεις
