Με αισθήματα βαθύτατου σεβασμού, υιικής αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον Τριαδικό Θεό, η τοπική Εκκλησία των Πατρών αναπέμπειδοξολογία και ευχαριστία επί τη συμπληρώσει είκοσι ενός ετών αρχιερατικής ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου, από της εις τον Αποστολικό και Πρωτοκλήτου Θρόνον των Πατρών ενθρονίσεώς Του (02/04/2005).
Η επέτειος αυτή δεν αποτελεί απλώς μία χρονική υπενθύμιση ενός σημαντικού εκκλησιαστικού γεγονότος, αλλά μία ιερά ευκαιρία πνευματικής αναφοράς, τιμής και μαρτυρίας προς ένα πρόσωπο, το οποίο επί δύο και πλέον δεκαετίες διακονεί με ακατάβλητο ζήλο, εκκλησιαστικό φρόνημα και αυθεντική ποιμαντική ευθύνη την ιστορική και μαρτυρική Μητρόπολη των Πατρών. Η διακονία του Σεβασμιωτάτου εγγράφεται στη ζώσα παράδοση της Εκκλησίας, όχι ως απλή διοικητική παρουσία, αλλά ως σταυρική και αναστάσιμη πορεία προσφοράς, θυσίας και αγρύπνου μέριμνας υπέρ του πιστού λαού του Θεού.
Κατά την πολύχρονη αυτή ποιμαντική διακονία, ο Σεβασμιώτατοςαπέδειξε ότι ο αληθινός Επίσκοπος δεν περιορίζεται εις το να προΐσταται διοικητικώς, αλλά καλείται πρωτίστως να αγαπά, να υπομένει, να καθοδηγεί, να παρηγορεί και να θυσιάζεται. Με λόγο θεολογικό, γνήσιο και εκκλησιαστικό, με ήθος ταπεινώσεως και σταθερότητα φρονήματος, με παρρησία όπου απαιτείται και με διάκριση όπου χρειάζεται, κατέστη για τον ιερό Κλήρο και τον ευσεβή λαό σημείο αναφοράς, ασφαλής πνευματικός οδηγός και στοργικός πατέρας.
Ιδιαιτέρως δε, ο Σεβασμιώτατος εφύλαξε με ιερή συνέπεια και βαθύ σεβασμό το εκκλησιαστικό ήθος και την πατερική παράδοση, παραμένοντας ακλόνητος εις την ορθόδοξη αλήθεια, εις την ευταξία της Εκκλησίας και εις την ανόθευτη μαρτυρία του Ευαγγελίου. Εν μέσω καιρών συγχύσεως, πνευματικής χαλαρότητος και ποικίλων προκλήσεων, ο λόγος του υπήρξε καθαρός, κατηχητικός, παρηγορητικός και ελεγκτικός, όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις, πάντοτε όμως εμποτισμένος από την ποιμαντική αγάπη και την πατρική φροντίδα.
Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η παρουσία του Σεβασμιωτάτου εις την Ιερά Μητρόπολη Πατρών έχει συνδεθεί ουσιωδώς με μία περίοδο γόνιμης εκκλησιαστικής δημιουργίας, πνευματικής οικοδομής και ενισχύσεως της εκκλησιαστικής συνειδήσεως του λαού. Η αρχιερατική του διακονία σφραγίζεται από ευθύνη, συνέπεια, εργατικότητα, προσευχή και ακραιφνή αγάπη προς την Εκκλησία και την Πατρίδα. Όσοι τον γνωρίζουν εκ του σύνεγγυς διακρίνουν την ακεραιότητα του φρονήματος, τη λιτότητα του βίου, τη σοβαρότητα του λόγου και τη θυσιαστική του αφοσίωση εις το καθήκον.
Κατά την χαρμόσυνο αυτή επέτειο, κλήρος και λαός αναγνωρίζουν με ευγνωμοσύνη ότι ο Ποιμενάρχης τους δεν έπαυσε όλα αυτά τα έτη να στέκεται άγρυπνος ενώπιον του θυσιαστηρίου, ακούραστος εις τη διακονία, παρών εις τους αγώνες της τοπικής Εκκλησίας, συνοδοιπόρος εις τις αγωνίες και τις ελπίδες του ποιμνίου του. Με πατρική καρδιά εβάστασε πόνους, δυσκολίες και σταυρούς, και με ελπίδα χριστοκεντρική ενίσχυσε το εκκλησιαστικό σώμα ώστε να πορεύεται «εν ενότητι πίστεως και κοινωνία Αγίου Πνεύματος».
Είθε ο Κύριος της δόξης να τον διατηρεί επί πολλά ακόμη έτη στο πηδάλιο της Αποστολικής Μητροπόλεως των Πατρών, προς δόξαν του Αγίου Ονόματός Του, προς οικοδομήν της Εκκλησίας και προς σωτηρίαν του πιστού λαού. Άξιος, ακμαίος, ειρηνοποιός και καρποφόρος, να συνεχίζει την ευλογημένη αρχιερατική του πορεία, ως καλός ποιμήν, ως πατέρας πνευματικός και ως γνήσιος διάκονος του μυστηρίου της Εκκλησίας.
Αναρτήσεις
