Ακολουθία και Περιφορά Επιταφίων στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος τη Μεγάλη Παρασκευή 18 Απριλίου 2025, το βράδυ στις 7:00 χοροστάτησε στην Ακολουθία του Επιταφίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Τρικάλων.

Στη συνέχεια, στις 9:45 μ.μ., προέστη της περιφοράς του Επιταφίου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου και των Επιταφίων των ενοριών της πόλης, η οποία κατέληξε στην Κεντρική Πλατεία Τρικάλων, παρουσία των τοπικών αρχών, του ιερού κλήρου και πλήθους πιστών.

Εκεί πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των έντεκα (11) Επιταφίων των ενοριών της πόλης μας. Ακολούθησε δέηση και η καθιερωμένη ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Στην ομιλία του κατά τη συνάντηση των Επιταφίων, ο Σεβασμιώτατος είπε:

«Σεβαστοί πατέρες, ἐντιμότατοι ἄρχοντες, καὶ ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, που τη συνοδεύουν οι πιο όμορφες ελληνικές παραδόσεις, που τη φωτίζει το μελιχρό φως από τις χιλιάδες αγιοκέρια που κρατάτε στα χέρια σας, ευσεβείς χριστιανοί· που την μοσχομυρίζουν τα πρωτόβγαλτα λουλούδια του Απρίλη· έχει ένα ξεχωριστό χρώμα, μια ανθρώπινη ζεστασιά.

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στην καρδιά της πόλης μας, στην κεντρική γέφυρα των Τρικάλων, με τις καρδιές γεμάτες συγκίνηση, ενώπιον των έντεκα Επιταφίων, για να τιμήσουμε τη μέγιστη θυσία του Κυρίου μας. Σταθήκαμε όλοι μαζί στη γέφυρα της πίστης και της παράδοσης, με τον πόνο του Σταυρού, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως να φωτίζει την πορεία μας.

Πορευθήκαμε, σεβαστοί πατέρες και αδελφοί, άρχοντες αυτού του ευλογημένου τόπου και αγαπητοί αδελφοί, με βηματισμό πνευματικό μέσα στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, που δεν είναι απλώς μερικές μέρες, αλλά ένα μεγάλο μυστήριο.

Όπως όλα τα μυστήρια, έτσι κι αυτή δεν χωρά μέσα στον χρόνο και στον χώρο· σπάει το φράγμα των ημερών της μίας εβδομάδας, φεύγει από τα όρια της Ιουδαίας και εκτείνεται μέσα στη ζωή κάθε ανθρώπου, σε όποια εποχή ή περιοχή κι αν ζει.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι το αποκορύφωμα της αγάπης του Θεού για τον καθένα από εμάς. Όλα τα πρόσωπα που συναντήσαμε, φωτεινά ή σκοτεινά, είναι καταστάσεις της ψυχής· όλα τα γεγονότα, σελίδες της δικής μας ζωής.

Συναντήσαμε στο κατώφλι αυτού του μυστηρίου, αυτής της εβδομάδας, τον φίλο του Χριστού, τον Λάζαρο, και το γεγονός της Αναστάσεώς του.

Φίλος του Χριστού είναι κάθε άνθρωπος.

Σε όλους απευθύνει ένα «δεῦρο ἔξω» και προτείνει την έξοδό μας από κάθε μορφή θανάτου, προσφέροντας τον Εαυτό Του ως Ζωή και Ανάσταση.

Η παρουσία του Χριστού είναι απουσία θανάτου. Θάνατος δεν είναι η στιγμή της εξόδου από τον βίο και της εισόδου στην αιωνιότητα· θάνατος είναι ό,τι καθημερινά αρνείται τον Θεό και υποτιμά τον άνθρωπο.

Πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «ζωή» είναι μασκαρεμένος θάνατος. Σημειώνει γλαφυρά ο μεγάλος Τσέχος συγγραφέας: «Φοβόταν τρομερά τον θάνατο, γιατί δεν είχε ζήσει ακόμα» (Κάφκα). Η Εκκλησία βγάζει τη μάσκα της δήθεν ζωής, αποκαλύπτει τον καλά κρυμμένο θάνατο και, με την παρουσία του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού, τον νεκρώνει. Μπορεί ο θάνατος να είναι παρών, στην καθημερινή παρουσία και εμπειρία, αλλά ο Χριστός, με την Ανάσταση που μας προσφέρει, μας δίνει τη δυνατότητα να τον εντοπίσουμε και να τον αντιμετωπίσουμε.

Στην Εκκλησία και στη μυστηριακή της ζωή παίρνουμε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του θανάτου μας, τη στιγμή της θείας κοινωνίας, της ενώσεώς μας με Εκείνον «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Η Ανάστασή Του είναι ο θάνατος του θανάτου μας.

Στην είσοδο του Κυρίου στην Αγία Πόλη, την Κυριακή των Βαΐων, διαπιστώσαμε πόσο κοντά είναι το «Ὡσαννά» από το «Σταύρωσον»· η δοξολογία από τη βλασφημία, η πίστη από την απιστία, η ευγνωμοσύνη από την αχαριστία, ο άνθρωπος από τον απάνθρωπο. Σε αυτή την πορεία προς την Ιερή Πόλη, ποιον Χριστό επευφημούσε ο όχλος; Αυτόν που ανέστησε τον Λάζαρο. Αυτόν που θεράπευε ασθενείς. Αυτόν που πολλαπλασίαζε αγαθά. Αυτόν που θα αφάνιζε τους Ρωμαίους κατακτητές.

Όταν όμως είδαν πως η ταπείνωση δεν εξυπηρετεί και η αγάπη Του δεν ικανοποιεί συμφέροντα, έπρεπε να σταυρωθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που και σήμερα ο Χριστός καταδικάζεται: δεν εξυπηρετεί συμφέροντα, δεν ικανοποιεί θελήματα.

Προσφέρει την Αλήθεια – που είναι ο Ίδιος. Την Αλήθεια που ελευθερώνει.

Όμως ο άνθρωπος αγάπησε την αιχμαλωσία, μίσησε την ελευθερία, την αληθινή ελευθερία, και έμεινε καθισμένος μέσα στο σκοτάδι του, κάτω από τη βαριά σκιά του θανάτου.

Μαστιγώνεται και σήμερα ο Χριστός από τον τρόπο της ζωής μας, από την άρνησή μας να ζήσουμε την Αγάπη Του, να δεχθούμε την ελευθερία Του. Μαστιγώνεται και σήμερα, διώκεται και σταυρώνεται.

Θεωρείται επικίνδυνος για τα παιδιά, άχρηστος για την οικογένεια, ξένος για τους νέους, λαοπλάνος για τα έθνη. Τον βλέπουμε να σύρεται και σήμερα μέσα σε οθόνες, από τον Άννα στον Καϊάφα, από το πραιτώριο στον Γολγοθά. Ακούμε και σήμερα τις κραυγές των ψευδομαρτύρων, βλέπουμε το μένος των Φαρισαίων. Το αίμα Του ρέει άφθονο καθημερινά από οθόνες και πρωτοσέλιδα. Η χλαμύδα του χλευασμού συνεχίζει να ντύνει τον Θεό, που ένδυμα έγινε για να ντύσει κάθε άνθρωπο.

Εκείνος, αδελφοί, συνεχίζει να πάσχει, να προσφέρει και να προσφέρεται. Πάσχει για τους λαούς. Πάσχει για τους πολέμους του δήθεν πολιτισμένου κόσμου και τα αθώα θύματα. Πάσχει για τη σκληροκαρδία των ισχυρών. Πάσχει για την αδιαφορία των πολλών. Συμπάσχει με τον πονεμένο, τον αδικημένο, τον πεινασμένο, τον μόνο, τον απελπισμένο. Κατεβαίνει μέχρι τον Άδη του καθενός από εμάς.

Αυτήν την ταπεινή κατάβαση, αυτήν τη θυσιαστική αγάπη, αυτήν την αγαπητική, τη θεϊκή προσφορά λιτανεύουμε σήμερα.

Εκείνος συμπάσχει, συμπονά, συμμετέχει. Ζητά τη φιλία μας. Ζητά να Του δώσουμε τον θάνατό μας, για να μας δοθεί Εκείνος, που είναι η Ζωή και η Ανάσταση.

Αυτή η πορεία, αδελφοί και συλλειτουργοί, άρχοντες και αδελφοί, μας οδηγεί στη λύτρωση, τη θεραπεία, την ελευθερία, τη σωτηρία. Μας οδηγεί στο Φως, που πατεί χαρούμενα τον Άδη και τον Χάρο.

Έτη ευλογημένα Καλή Ανάσταση».

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ