«…Ὅσοι λοιπόν προσεγγίζουμε τήν Παναγία μας, νά Τήν πλησιάζουμε μέ φλόγα πίστης, μέ δύναμη ἐλπίδας, μέ ταπείνωση συναίσθησης, μέ ἀναδοχή τῶν δικῶν μας εὐθυνῶν.
»Διότι κι ἐγώ
κι ἐσεῖς καί ὅλοι μας ἔχουμε μερίδιο εὐθύνης μέσα στόν κόσμο τῶν μικρῶν
καί μεγάλων ἐγωισμῶν, τῶν μικρῶν καί μεγάλων ἀδικιῶν, τῶν μικρῶν καί
μεγάλων κακιῶν καί ἁμαρτημάτων.
»Ναί! Δίχως συναίσθηση εὐθύνης καί ταπείνωση μετάνοιας καί ἐξομολόγηση ψυχῆς, ξαναγυρνᾶμε στήν πρό Χριστοῦ ἐποχή ἤ μᾶλλον φτιάχνουμε τήν οὐτοπική αὐτοκόλαση τῆς δίχως τόν Χριστό ἐποχῆς, ξαναγυρνᾶμε στήν αὐτοδικαίωση, στήν αὐτοαναφορικότητα, στόν αὐτοδοξασμό, στήν αὐτοθέωση. Μέ τέτοιο ἕωλο φρόνημα ξεφεύγουμε τροπικά ἀπό τήν κατάσταση δεκτικότητος τῆς ζωοποιοῦ θείας χάριτος καί δέν μποροῦμε νά ἀναζητήσουμε τήν Θεοτόκο τῶν Χριστουγέννων καί τήν Θεοτόκο τῆς Σταυρώσεως, γιά νά γευθοῦμε τό Πάσχα τῆς ἀπολυτρώσεως…».
η συνέχεια: Εδώ