Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ πρός τούς Μαθητές Του, λίγο πρίν τό Πάθος Του, τόν ὁποῖον ἀκούσαμε ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Ιωάννη ἐχθές, στό πρῶτο ἀπό τά δώδεκα εὐαγγελικά αναγνώσματα, εἶναι μοναδικός, μεστός νοημάτων, ἀληθειών, συμβουλών, γνώσεων, σοφίας και Χάριτος. Πῶς ἄλλωστε νά εἶναι διαφο ρετικά, ἀφοῦ εἶναι λόγος τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ!
Ανάμεσα στούς θείους μαργαρίτες τοῦ λόγου αὐτοῦ, εἶναι καί ἡ φράση πού προτάξαμε: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ».
Ὁ Κύριος, μέ τόν λόγο του αὐτόν, δηλώνει τό ἑκούσιον τοῦ Πάθους Του, ἀλλά καί τό κίνητρο τοῦ Πάθους του, πού εἶναι ἡ ἀγάπη.
Κυρίως μέ τόν λόγο αυτόν διδάσκει την μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι θυσία, προσφορά, κένωση καί ὄχι δικαίωμα.
Ὅλη ἡ Γραφή, αὐτή ἡ ἴδια ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ σύνολη πατερική παράδοση μαρτυροῦν ἐπίσης γιά τήν ἀλήθεια αυτή.
Ἡ ἀγάπη στην χριστιανική εὐαγγελική διδασκαλία εἶναι θυσιαστική, ὄχι συναισθηματική καί ἀτομοκεντρική.
Στο δοξαστικό τοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὁ ὑμνω- δός, ἐν Πνεύματι, παρουσιάζει τον Κύριο να λέγει στους Μαθητές Του:
Εἰ γάρ πάσχω, ἀλλ’ ὑπέρ τοῦ Κόσμου· μή οὖν σκανδα λίζεσθε ἐν ἐμοί· οὐ γάρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι, καί δοῦναι τήν ψυχήν μου, λύτρον ὑπέρ τοῦ κόσμου».
Ὁ Χριστός, ἡ αὐτοαγάπη, κενώνεται, ταπεινώνεται, θυσιά- ζεται γιά τόν κόσμο. Διακονεῖ τόν ἄνθρωπο.
Τό ἴδιο ζητᾶ ὁ Χριστός ἀπό τούς Μαθητές Του. Γιά νά εἶναι φίλοι του, δηλαδή γιά νά ἀνταποκρίνονται στήν ἀγάπη Του καί νά τήν ἀνταποδίδουν μέ τήν δική τους ἀγάπη, ὀφείλουν να τηροῦν τίς ἐντολές Του: «Ὑμεῖς φίλοι μου έστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν» (Ἰω. ι).
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πού γνώρισε τόν Χριστό ἐν Πνεύματι, στον περίφημο ὕμνο τῆς ἀγάπης, διδάσκει γιά τήν ἀγάπη: «ἡ ἀγάπη … οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς» (Α ́Κορ. ιγ‘).
Καί στό δοξαστικό πού μνημονεύσαμε ἀνωτέρω ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπό τούς Μαθητές Του: «Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μου έστε, ἐμέ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος».
Ἐμεῖς, οἱ ἔσχατοι Χριστιανοί, ζοῦμε μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τοῦ δικαιωματισμοῦ, τοῦ ὁποίου τό θεμέλιο εἶναι ἡ φιλαυτία. Πάνω στον φίλαυτο δικαιωματισμό χτίζουμε, δυστυχῶς, ώσάν σε κινούμενη άμμο, τήν παιδεία μας, τήν κοινωνία μας, τό μέλλον τῆς Πατρίδος καί τῶν παιδιῶν μας.
Μιά ἀνελεύθερη θεωρία πού μᾶς ἐπιβάλλεται ἀπό τήν δυστυ χισμένη δυτική κοινωνία, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ μοναξιά καί ἡ φιλαυ- τία. Μιά θεωρία πού ὁδηγεῖ στήν ἀποσύνθεση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, στήν ψύχρανση τῆς ἀγάπης, στην ποινικοποίηση τῆς παιδαγωγικῆς διαδικασίας καί αὐτῆς τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς.
Ὅμως, ἡ ἀγάπη δέν εἶναι δικαίωμα, ἀφοῦ κανείς δέν μπορεῖ νά τήν ἀπαιτήσει. Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ: «Εἶναι δικαίωμά μου νά μέ ἀγαπᾶς».
«Δικαίωμά» μας εἶναι νά ἀγαποῦμε ἐμεῖς, χωρίς όμως να ἀπαιτοῦμε ἀνταπόκριση. Ἀφοῦ ἡ ἀνταπόκριση προϋποθέτει την ἐλευθερία τοῦ ἄλλου.
Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ ἀγάπη δέν εἶναι δικαίωμα, τότε ἡ κοσμο- θεωρία και κοινωνιολογία τοῦ δικαιωματισμοῦ καταρρέει, σαν γυάλινος πύργος που κτίσθηκε στην άμμο.
Μέσα στην σύγχρονη τραγική αὐτή ἀτμόσφαιρα, ὑψώνεται ὁ Ἐσταυρωμένος. Θυσία τετελειωμένη. Υπέρ τοῦ κόσμου. Υπέρ τῶν φίλων.
Ελεύθερος, ἀγαπητός, γαλήνιος. Μέ τά χέρια Του ανοιγμένα στην στάση τῆς ἀσφαλοῦς ἀγκαλιᾶς ὄχι στην στάση τῆς ἄμυνας. Χωρίς να φοβᾶται, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τίς ἐκδηλώσεις τοῦ μίσους, τῆς ἀποστροφῆς, τῆς εἰρωνείας, τῆς προδοσίας, τῆς λοιδορίας, τῆς μικρόνοιας, τῆς ἀσπλαγχνίας και ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρωπίνων παθῶν πού ὡς κύνες πολλοί ὁρμοῦν κατά πάνω του.
Ὁ Ἐσταυρωμένος, μέ τά χέρια ἀνοικτά, μᾶς διδάσκει ἀπό τό ὕψος τοῦ Σταυροῦ, ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι θυσία καί ὄχι δικαίωμα.
Καί ἐμεῖς, ὡς μαθητές Του, Τόν ἀκολουθοῦμε καί Τόν μιμούμαστε, γιατί θέλουμε νά εἴμαστε φίλοι Του καί νά φέρουμε μέσα μας τήν ἀγάπη, πού εἶναι ἡ ὑπόσταση τοῦ κόσμου, ὡς ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Δέν θέλουμε να είμαστε δοῦλοι τῆς ψυχολο γιστικῆς αὐτοεκτίμησης καί τῆς καταστροφικῆς αὐτοδικαίωσης, ἡ ὁποία ὡς δικαιωματισμός παγώνει τις σύγχρονες κοινωνίες.
Ὁ Ἐσταυρωμένος, μᾶς παρακαλεῖ: «Ὤ, φίλοι, ὁρᾶτε, μηδείς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γάρ πάσχω, ἀλλ ̓ ὑπέρ τοῦ κόσμου… μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν (τῆς ἀγάπης) φέρητε ἐγώ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος».
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Καστορίας Καλλίνικος
Αναρτήσεις
