«…Ὁ κόσμος σήμερα ἐπευφημεῖ πάμπολλα δείγματα ἐξαιρετικῆς “μεταποιητικῆς ταχύτητος” τῆς κτιστότητάς του, πού ὅμως αὐτή ἡ ταχύτητα δέν σταματᾶ στά ὅρια τῆς ἐπιστήμης, στά ὅρια τοῦ ἐξαιρετικοῦ τεχνητοῦ πολιτισμοῦ, στά ὅρια τῆς γνώσης τοῦ (ἄλλοτε) ἄγνωστου γήινου, ὑπογήινου καί συμπαντικοῦ περιβάλλοντος.
Ἀλλά αὐτή ἡ “ταχύτητα” ἀνακατεύει σήμερα ―ναί, σήμερα― χίλιες- δυό ἀπάτες θεοποίησης τῆς κτιστότητας, θεοποίησης κάθε εἴδους ἐξαπάτησης, θεοποίησης τῶν παθῶν, θεοποίησης τῆς ἐκμετάλλευσης, θεοποίησης τοῦ κέρδους, παγανισμοῦ τοῦ πληγιασμένου “ἐγώ” τῶν φτωχῶν τῆς προσωρινότητος καί τοῦ παθιασμένου “ὑπερεγώ” τῶν διαχειριστῶν τῆς κοσμικότητος.
