Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα
τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα. Η λάμψη του
προσώπου του, η μακριά γενειάδα του, η γλυκειά ομιλία του, η αγάπη και η
απλότητά του γέμισαν την καρδιά μου χαρά και συγκίνηση. Δίχως να ξέρω
ποιος ήταν, ήθελα να τον προσκυνήσω, να λάβω την ευλογία του. Πίστευα
πως η ευλογία του ήταν ευλογία Χριστού.
η συνέχεια: Εδώ